Dört bir yandan sıkıntıyla sarılmış kalıbıma artık sığamıyorum.Kendimi kandırdığım iyi olacaklar, her geçen gün daha kötüye gidiyor.Bazı şeyleri yapmaktan kaçtıkça, sanki çevremdeki ama, göremediğim çember gittikçe daralıyor.Artık neredeyse beni boğma noktasında.Öyle de önemli bir sorumluluğum var ki ne olursa olsun deyip kendimi akışa bırakamıyorum.İnsanın keşke ölseydimi istediği anlar, günler, aylar.Kaç ay olduğunu hesaplamam gerek.Zihnim öyle yorgun ki ara ara bulanıyor ve buna kesinlikle hak veriyorum.Ve galiba zaman zaman yaşadığım bu dalgınlık veya bir şeyleri hatırlayamama, beni en kötüsüne geciktiriyor.
Ev huzursuz, iş sıkıntılı, başımdakiler ise kimsenin inanmayacağı türden tuhaflıklar.Ben, beni kurtarabileceğini düşündüğüm tek şeyi yapmaktan korkuyorum.Arada kendi
