YAŞADIĞIM SÜRECE
Gün yine aydınlık sıcağında.Benim uzun zamandır bulamadığım bir aydınlık.İnsanın kendisinden şüphe etmesi, karanlığın bir ton koyusu.Güçlü müyüm, zayıf mıyım? Kendi içimdeki mücadelede ne haldeyim, daha doğrusu karşı koyabiliyor muyum? Her şey karışık bir halde beynimde dans ediyor.Hangi birine dönüşüyorum farkında değilim.Çünkü bir sabah uyanıyorum, kuvveti hissediyorum, dünyaya kafa tutabilirim ama, asıl sıkıntı bu dünyadan değil ki! Başka bir gün uyanıyorum, yatağımdan çıkacak hal bulamıyorum bedenimde.Zorlu süreç hiç bitmeyecek gibi.Ve en berbat hissettiren düşünce en sonda ortaya çıkıyor.Bu ana dek ayakta kaldığımı sanmak! Böyle zamanlarda ihtiyaç duyuyorum sevginin imecesine.Yanımda duran bir aile veya bir eş, hem de tam desteğiyle! İnsan tam anlamıyla bilmediği bir güçle ne kadar
- Yazar
