Bazen kontrol altına alabildiğimi sandığım yaşam, tamamen yanıldığımı bana göstermekte gecikmiyor.Dünyadaki kötüler ve dünya dışı bilinmezimle hayatım, kedi fare oyununa dönüyor.Tek başıma uğraşmak ise tamamen haksızlık.Güç dengesinin olmadığı bir karmaşada debelenip duruyorum. Ve daha da zoru, tüm bunlar içinde günlük rutinimi devam ettirmeye çalışmak, hem de sevdiklerime zarar vermesini önlemeye çalışarak.Kısaca seyircisi olduğum tatlı hayattan sonra eve döndüğümde, aynı sıkıntılarla baş başa kalmak, bünyemi daha da zorluyor.Rahatı görüp yaşayamamak, çözümü az çok bilip bir şey yapamamak. Ilık hava, yazın geldiğinin habercisi. Tüm bunların öncesinde olsaydım, bu bile tek başına mutluluk kaynağı idi. Balkona yakın koltuğa uzanır gibi oturuyorum, ayaklarım hemen önümdeki orta sehpa

