BAŞARABİLİRSEM
Durduramadığım bir korku ve gerginlikle sımsıkı tuttuğum anahtarı kilitte temkinli ve ağır hareketlerle çevirdim. Hafif bir tık sesi ile açıldı. Kapıyı yavaşça itiyorum. Sanki içeride beni bekleyen bir şey var. Korkunun ecele faydası yok diye aklımdan geçirirken içeriden çocuklarımın sesini duyuyorum. Beraberinde anlatılmaz bir ferahlama hissi.Hayatın ta kendisi. Ve birden yüzümün nasıl göründüğünü hatırlıyorum. Sırtımı seslere dönüp içeri giriyorum. Oğlum bilgisayarı ile meşgul, geldiğimi fark etmiyor bile. Kızım telefonla görüşüyor, balkona kapısına oldukça yakın. Birden bana doğru dönünce panikliyorum, odama ilerliyorum hızla. O konuşmasına devam ediyor.Arkadaşıyla şakalaşıyor gibi tatlı bir konuşma. Galiba sorunu çözdüm diye düşünüyorum. Yorgunum bahanesiyle erkenden yatabilirim
- Yazar
