Saatlerdir içinde kötü bir his vardı ve o his garip bir şekilde canımı yakıyordu. Ateş ile uçaktan inip arabaya doğru ilerledik. Ağlamak istiyordum, hemde hıçkıra hıçkıra. Sanırım Trabzon'a geldiğimiz içindi, çünkü birkaç gün sonra Ateş gidicekti ve gittiği yerde dünyanın en tehlikeli adamları olucaktı. Dudağımı dişleyip camı açtım sonuna kadar, Ateş klimayı açmıştı ama ben temiz hava soluyup sakinleşmek istiyordum. Mideme kramp giriyordu, daha fazla dayanamayıp göz yaşlarımı serbest bıraktım. Ayakkabılarımı çıkarıp bacaklarımı kendime çektim, Ateş'in farketmesini istemiyordum. Gözlerimi sımsıkı yumup Ateş'in kokusunu içime çektim, beni sakinleştirmesini umuyordum ama aksine beni daha çok ağlatıyordu. Ateş hızını yavaşlatıp arkamızdaki arabaların bizi geçmesine izin verdi ve arabayı başka
