~BÖLÜM 2 ~
1285 Kelimeler
Hastanenin koridorunda sırayla sandalyelere oturmuş, öylece bekliyorduk..
Melihin evimize ziyaretinden sonra Mahir hiç bir tepki vermeden hazırlanmamızı söylemişti..
Sonuç olarak şu anda İzmirdeydik..
Bizim için ayarlanan odaya geçmem için ısrar etselerde, Mahiri yalnız bırakmaya içim el vermiyordu..
Sonuçta benimle evlendiği için ve babasının mirasını reddettiği için yoksayılan adam kocamdı..
Herşeye rağmen babası için telaşlandığını biliyordum..Fakat yinede Mahirin dışında, hiç bir aile ferdine güvenmiyordum..
Her ne kadar koridoru ve hastaneyi koruma ordusu ablukaya alsada, binde bir ihtimali düşünmek bile içimin titremesine neden oluyordu..
Ya babasının düşmanları biz buradayken, yeniden saldırıya geçerlerse ne olucaktı..Ellerim karnımın üzerinde birleştiğinde, bebeğimden güç almaya çalışıyordum..
"Nasıl olmuş, kim cesaret edebilir ki böyle bir şeye..."
Mahir başını elleri arasına almış öylece yeri izlerken, kafasından geçenleri anlayamıyordum..
Bakışları bile taş gibi donuklaşmıştı sanki..
Emirin sorusunu yanıtsız bırakırken, yanında olduğumu hissetmesi için bir elimle omzumu sıktım...
Saçlarını karıştırdıktan sonra başını bana çevirdiğinde, gözlerinin içine bakıyordum..
Sırtını dikleştirip, bir koluyla beni kendine çektiğinde derin bir nefes vermiştim..
Onu böyle görmeye dayanamıyordum ki ben..Her zaman güçlü olan oydu...Bizi her daim toplayıp birleştiren oydu.
Şimdi onu böyle duyguları alınmış gibi görmek, canımı sıkıyordu..
"İyi misin..."
"İyiyim..Sadece kim babam gibi bir adama kurşun sıkmaya cesaret eder bilemiyorum.."
Ona böyle olacağı belli değil miydi demek istedim ama, yanağımın içini ısırarak kelimeleri yutmaya çalıştım..
Ne olursa olsun o kocamın babasıydı..Mahir belli etmesede canının yandığını biliyordum..
Bile bile tekrar canını yakamazdım.
"O inatçı bir adam, bunu yapanı bulmak için kalkıcak o yataktan eminim..."
Alnıma dudaklarını bastırdığında gözlerim kapanmıştı hemen.
"Sen olmasan ben ne yapardım..?"
Cevap vermeden biraz daha sokuldum kolunun altına..Asıl sen olmasan ben ne yapardım be adam.
Emir ve Çisem oturdukları yerden kalktıklarında, başımı gömdüğüm kokudan uzaklaştırıp onlara baktım.
"Biz kafeteryaya iniyoruz, istediğiniz bir şey varmı..."
"Azraya yiyebileceği birşeyler getirin..." dedi hala beni düşünerek..
"O zaman biz kefeteryaya tekerlek takıp buraya getirelim..." diyerek espri yapmaya çalışan Emir, Mahirin sert bakışlarıyla karşılaşınca Çisemin elinden tutup çekiştirmeye başladı.
"Sadece kafamızı dağıtmaya çalışıyor..."
"Biliyorum, ama kafam dağılsın istemiyorum Azra..Babama bunu yapan yarın öbür gün bizede yapar..Seni ve bebeğimi riske atamam..Seni buraya kadar getirmem bile hataydı...Ama oradada yalnız bırakamadım işte.."
Ağlamak şu anda yapılacak birşey değildi ama, ben deli gibi ağlamak istiyordum..Ağlayarak ne bize, nede sana birşey olmayacak demek istiyordum..
Ama konuşursam onun omuzlarına dahada yük ekleniceğini bildiğim için sustum..Dişlerimle dudaklarımı ısırırken sadece ona sıkı sıkı sarılıyordum..
"Abi..." diyen sese döndüğümüzde, karşımızda Melih ve annesi haricinde Mahirin eski sevgilisi Esrayı beklemiyordum tabiki..
Mahir benden ayrılarak annesine kollarını açtığında, kadın hıçkırarak sımsıkı sarıldı oğluna..
Karnımı tutarken bende oturduğum yerden kalktığımda, Esranın yüzüme değilde karnıma bakması beni rahatsız etmişti..
Şeytan diyor ağız burun dal şuna..Neyse Azra senden öncekiler, seni ilgilendirmez kızım..
Şeytana uymayacaktım..
Tabiki şimdilik..
"Oğlum, nasıl baban..Neden en son benim haberim oluyor. Kocam burada can çekişirken ben..."
"Şişşt, sakin ol anacım...Senin kocanın kim olduğunu unutuyorsun bazen..Durumu iyiye gidiyor merak etme.."
Gözyaşlarını silerek Mahirin kollarından ayrılan annesinin gözleri sonunda beni bulunca, yerimde huzursuzca kıpırdanmıştım..
"Ah güzel kızım, senin ne işin var bu halde hastenelerde..." diyen kadına şaşırmama kalmadan, boynuma sarılınca felç geçirir gibi kalakalmıştım..
Ailenize yakışmayan bir gelindim hani ben..
" Melih seni bize götürsün..." dediğinde Mahir annesinin benden ayrılmasını beklemeden, kolumdan tuttu ve beni kendine yakınlaştırdı...
"Gerek yok anne, Emir bize özel bir oda hazırlattı burada..."
Kadın hiç bir şey diyemeden başını sallarken, gülümsemeye çalışmıştı...Ama becerebildiğide söylenemezdi...
"Mahir iyi misin..."
Esra Mahirin gözünün içine içine bakarken, 9 numara şişle o gözlerini deşmek istemem çok anormal bir durum değildi sanırım..
"İyiyimde, senin ne işin var burada..."
Esra Mahirden böyle bir tepki beklemiyor olacak ki, gözleri korkakça biraz daha açılmıştı..
"Ben...Seni ve babamı merak etmiştim..."
Babam demesine mi şaşırsam, yoksa Mahiri merak etmesine mi dellensem bilemiyordum şu an...Tek bildiğim avuç içlerimin kaşınmaya başlamasıydı..
"Merağını gidermek istediğim tek kadın yanımda Esra..Sana gerek yok, gitsen iyi olacak..."
"Beni kovuyor musun Mahir, hemde şu kadının yanında..."
İğrenirmiş gibi beni gösterince sıktığım yumruğumla bir adım atmıştım ki, belime dolanan kollarla durmak zorunda kaldım...
"Şu kadın dediğin, benim kadınım..Sözlerine dikkat et, yoksa kadın madın dinlemeden canını yakıcam..."
Esranın yüzü kızarıp gözleri dolmaya başlayınca, Melih ve annesine baktı...Sanki bir şey söyleyerek ondan tarafa çıkmalarını bekliyordu..
Sevgili kayınvalidem konuşmaya başlayınca bende Esrayı savunacak sandım..Ama kadın benimle beraber, herkesi şaşırtan sözleri söyledi Esraya.
"Esra gitsen iyi olacak...Gelinim hamile ve bunlar burada konuşulacak şeyler değil..Melih, Esrayı evine bırakıver oğlum..."
Koca bir kahkaha atma isteğimi zar zor bastırırken, Esra başını emme basma tulumba gibi sallayarak bize arkasını döndü ve ayaklarını yere vura vura bizden uzaklaştı..
Hayır evlenmiş, barklanmış adamın peşinde dolanmak nedir kardeşim yani..
Melihde arkasından onu takip edince, üzerimden büyük bir yük kalkmıştı sanki..
Şimdi tek isteğim Mahirin babasının biran önce yoğun bakımdan çıkması ve evimize sağsalim geri dönebilmekti...
???
Çisemle beraber indiğim kafeteryadan dönerken, yoğun bakımın önündeki kargaşayı farketmiştim..
"Neler oluyor..." derken adımlarımı hızlandırmıştım..
Sadece 15 dakikadır alt kattaydık ve şu an gördüklerim pekde normal değildi..
Mahirin annesi yerde dizleri üzerine çökmüş ağlıyordu ve Melih onu ayağa kaldırmaya çalışıyordu..
Mahir neredeydi..
"Ne oldu, Mahir nerede.." dedim diplerine kadar geldiğimde..
Çisemin koluma girmesi şu anda ayakta durmamı sağlıyordu sanki...Gözlerim koridoru tararken hala Mahiri görememek beni korkutuyordu..
"Baba mı kaybettik..."
Melihin ağzından sözcüklerin dökülmesiyle, şaşkınlığımı gizleyememiştim..Ama içimde en ufak bir üzüntü veya başka bir duyguyu hissedememek elimde olan bişey değildi..
"Ama iyiye gidiyor demişlerdi..." diyerek beni büyük bir yükten kurtaran Çiseme, minnetle baktım...
Çünkü şu anda konuşursam, duygudan yoksun çıkacağına emin olduğum sesim herkesin sinirlerini gericekti..
"Beklenmedik bir kriz sonucu kalbi durmuş..."
Dizlerim üzerine çöküp, helak olmuş kadının elini tuttum..Ölen onun kocasıydı ve şu anki çektiği acıyı tahmin bile etmek istemiyordum.
"Başınız sağolsun, metanetinizi kaybetmeyin...İki oğlunuzunda size ihtiyacı olduğunu unutmayın..."
Kızarmış gözlerini bana çevirdiğinde, bakışlarımı kaçırmak istedim ama birşey engel oldu bana...
"Bizi affet kızım, kocamı affet..Bari ruhu rahat etsin..Çok pişman oldu ama..."
Ama'ları geçeli çok olmuştu artık..O ama'lar yüzünden benim canım çok yanmıştı..
"Mahir benimle evleneceğini söylediğinde, babası Esranında olduğu bir aile davetinde bana hakaretler etmiş ve bırak gelini olmayı kapısına köpek bile olamayacağımı bas-bas bağırmıştı..
Tek kusurum ise, orta gelirli bir ailenin kızı olmam ve oğullarına aşkımdan başka bir şey veremeyecek olmamdı..
Ama tabii Mahirin herkesi herşeyi silip, benimle yeniden bir hayat kuracağına, onlar gibi ben bile ihtimal vermezdim..
Mahir, benim çöle düşen gözyaşımla yeşeren kan çiçeğim gibiydi..Öylesine eşsiz, öylesine kutsalca sevmişti beni..
Kendi oğullarının el attığı her işi baltalamaları, sırf beni bırakması için atılan çelmelerdi..
Şimdi onların duyduğu vicdan azabı, umurumda bile değildi.."
Elimi elinden çekerek, yanından doğruldum..Hala ağlamaya devam ediyordu ama hıçkırıkları durmuştu..
"Kocanızı Allah affetsin, ben hakkımı helal etmiyorum..."
Yoğun bakımın kapısı açıldığında, içeriden Mahirin çıkmasını beklemiyordum...
Kaşları çatıktı, yerde oturan annesinden sonra gözleri beni buldu..
Büyük adımlarıyla aramızdaki mesafeyi kapattığında, ne zaman yanımıza geldiğini görmediğim Emirde iki üç adım öne çıktı..
"Kardeşim, başın sağolsun..."
Ne Emire cevap verdi nede başka bir söz etti..Sadece annesiyle benim aramda gidip geliyordu gözleri..
"Mahir, oğlum..."
"Anne sus..."
Aralarında ne geçti bilmiyordum ama öğrenmek için deliriyordum...Neden annesini kestirip atıyordu böylece..
"Abi, bizi bu halde bırakıp gidemezsin..." diyerek Mahirin dibine kadar gelmişti kardeşi..
Soran gözlerle Emire baktığımda, gözlerini kaçırması dahada paniklememe neden olmuştu..
Mahir yanımıza gelip elimden tuttuğunda, ona ayak uydurarak peşinden ilerledim..
Merdivenlerden inip hastaneden çıkarken, artık daha fazla dayanamayacağımdan dolayı elimle kolunu tutarak durmasını sağladım.
"Mahir nereye..."
"Evimize güzelim evimize..."
"Mahir baban öldü...Aileni yalnız mı bırakıcaz..." dediğimde adınları durdu ve dişlerini sıkarak gözlerini kapatmıştı..
"Azra, cenazeye katılırız...Ama sadece bu kadar...Daha ilerisine gidersem başa geçmemi istiyecekler..."
Ne demek istediğini anlamadığım için saf saf suratına bakarken, sıkıntılı bir nefes verip konuşmasına devam etti...
"Babamın yerine geçmemi istiyorlar Azra..Bana sırf bu yüzden ihtiyaç duyuyorlar..."
Duyduklarıma inanmak istemiyordum..Zaten yeni yeni kurtulduğumuz pisliğe tekrar girmek, bile bile ladesdi..
"Pe-peki şimdi nolucak..." dediğimde duymaktan bıkmıyacağım şeyler söyledi...
"Hayatımıza devam edicez güzelim...Benim zaten bir ailem var, başka bir aileye ihtiyacımız yok..."
Yanaklarımdan akan yaşlarla kolları arasına sığındığımda, saçlarımı öpüyordu..
"Benim ailem sensin güzelim...Herşeyim sensin..."
Bu adamı sevmek ömrümün en büyük hatasıda olsa, aynı hatayı tekrar tekrar yenilerdim..
Tekrar tekrar onu yaşayabilmek için..
- Yazar
