Gecenin üçünde yataktan çıkmamın tek nedeni, Ayzanın tüm herkesi ayağa kaldıracak şekilde ağlamasıydı..
Onu susturmaya çalışırken, Mahirde uyanmış ışık hızında yataktan çıkmıştı..
Omuzuma yatırmış ve sallanan sandalyede hem kızımın hemde kendimin uyku ihtiyacını gidermeye çalışıyordum..Nedensizce ağlayan kızım içini çeke çeke ağladıkça, bende onu susturmak için poposunu pışpışlıyordum..
Mahir sessiz adımlarla yanımıza geldi ve kızını kendi kucağına aldı ve sallanan sandalyeden kalkmama müsade ederek kendisi kuruldu..Babasının yüzüne merakla bakarken, gözyaşları şıp diye kesilmişti cimcimenin..Resmen kızıma büyü yaptığını düşünmeye başlamıştım artık...Bir çocuk beş aylık olmasına rağmen nasıl babasına bu kadar bağımlı olabilirdi ki..
Odamızın dekorasyonunu değiştirip, çocuğumuzun odası
