Mahir'den..
Kucağımda hiç susmadan ağlayan prensesimi, habire sağa sola sallıyordum..
Yardımcı kadın Azra'nın bıraktığı sütle yavrumuzun karnını doyurmuştu...Ama hala dudaklarını büzerek ağlıyordu meleğim..
Nereye gitmişti bu kadın sabahın köründe..
İşin ilginç tarafı Çisem'de yoktu ve biz şu anda Emirle bu canavarı susturmaya çalışıyorduk.
Emir Ayzayı koltuğa yatırmış, çenesine dokunarak acayip sesler çıkarıyordu..
Bu çocuğun kuzenim olduğundan, ciddi derecede şüphe ediyordum artık...
" Emir tekrar ara şu Çisemi..Lan sabahın köründen beri yoklar..."
"Mesaj atmış hanımefendi, bir iki saate geliceklermiş...Kesin beni deli edecek bir nişanlık buldular ve onu almaya gittiler, bak demiştin dersin..."
Emir bana anlatıyordu ama, benim yerime Ayzanın yüzüne bakıyordu...Sanırım Ayzada ken
