Bize özel tutulan kral süitinde, kendi elbisemin gelmesini bekliyordum..
Evet bugün nişanımız vardı ve ben hala kendi elbisemi görememiştim..
Çisem aynanın karşısında oturmuş saçlarını yaptırırken, bende kocaman yatakta minicik kalmış meleğimi yanına ilerledim..
Mışıl mışıl uyuyordu..
Mahir birazdan geleceğini söyleyip gittiğinden beri, stresten karnıma kramplar giriyordu resmen..
"Ayy Azra, ya asla giymem dediğin bir elbiseye getirirse sana..." diyen Çiseme, açma o şom ağzını gibisinden bir bakış attım..
"İnmem bende aşağıya olur biter, tek başına sap gibi dolansın ortalıkta..." derken bir yandanda bebeğimden bir öpücük almıştım..
"Bence tekrar düşün canım, Mahiri kadınlar sap gibi ortada bırakırlar mı sence..."
Başımı Çiseme öğle bir çevirmiştim ki, boyun liflerim kopucak sandım
