Bir süre sonra duran gözyaşlarının ardından Maisie artık gitme vaktinin geldiğini anlayarak bakışları hala yerde olan Roselin’e usulca dokundu.
“Güzel gözyaşların ile şereflendirdiğin kolezyum eminim bir gün mutluluk gözyaşların ile de şereflenecek, şimdi yukarıya çıkalım ve eksik kalan eşyaları da alarak kalacağın yurdu göstereyim sana. Bir hafta sonra bu akademide öğrenim göreceksin ve o zaman her şeyi daha detaylı görebileceksin prenses.”
“Peki.”
İtaatkar bir tavır ile kalktı Roselin, çıkış kapısına doğru ilerlerken omuzlarında hissettiği sıcak el biraz daha yoğunlaştı. Etrafına son bir kez baktı bu kolezyum yıllardır boştu ama bir gün bir fırsatı olursa tekrar diyarın tüm halkını burada göreceğini hayal ederek çıktı kapıdan. Arkalarından kapıyı kilitledi Maisie ve beraber geldikleri
