Roselin bu yaşına kadar Dünyada yaşadığı için önemli olan her şeyi kaçırdığını hissediyordu, zamanı geriye alamayıp kaçırdığı şeyleri yaşayamayacak olması ise daha da büyük bir kayıptı. Kalbi kırılıyor olsa da bir an iç sesi aslında buraya hiç gelemeyecek olsaydın diye teselli verdi kendisine. İlk ana salondan ilerleyerek büyük yemek salonuna vardılar. Her adımlarında taze ağaç kokuları ile yürümek ayrı bir zevk veriyordu, geniş ve uzun masalardan oluşan ve büyük ana salonun iki katı olan yemek salonunda tavandan sarkan ve üzeri mumlar ile dolu olan büyük bir avize vardı. Duvarlar hariç yemek salonu ahşaptan yapılmıştı. Uzun yemek masalarının arasında dolaşırken Roselin parmaklarını ahşap işlemeli masaların üzerinde dolaştırmaya başladı, adımları ile aynı orantıda dokunduğu masaların üzeri
