ABİ
Güneş ışıkları odanın tül perdelerinden süzülürken Sarvan hâlâ Miran Efe’yi kucağında sallıyordu. Oğlumuzun çıkardığı her kelimeyi sanki bir hazine gibi saklıyor, her gülüşünü kalbinin derinliklerine işliyordu. Ben yatağın kenarına oturmuş onları izliyordum; gözlerimden taşan mutluluğu gizlemeye hiç çalışmıyordum. “Baksana Sarvan,” dedim gülümseyerek, “bizim oğlan konuşmaya başladığında var ya, bütün konağı ayağa kaldıracak.” Sarvan, gözlerini benden ayırmadan başını salladı. “Konak değil, Mardin’i ayağa kaldırır vallahi. Şimdiden kalbimi yerinden söktü.” İçimden gelen kahkahayı tutamadım. Sonra ayağa kalkıp ikisinin yanına vardım. Miran Efe minik kollarını bana uzattı. Onu kucağıma alınca başını omzuma yasladı, göz kapakları yeniden ağırlaşmaya başlamıştı. Sarvan bana bakarken yüzünde
- Yazar
