Dayımla yengem geldiklerinde Cenkay'ın tedavisi bitmiş, hastane polisi ifade alıyordu. Kolu öyle bir durumdaydı ki, intihar, kendine zarar verme eğilimi veya biri tarafından saldırıya uğramış olma ihtimalinden şüphelenmişlerdi. Biz Kaan'la bekleme salonunda oturup dayımları bekledik.
Yengem çok telaşlı bir haldeydi resmen hastaneyi birbirine kattı. Ben onu ilk defa bu kadar telaşlı ve kontrolsüz görüyordum. Cenkay da aksine o kadar soğukkanlı ve umarsız duruyordu ki, iyice sinirlerime dokunuyordu.
''Şuna bak ya!'' dedim sadece Kaan'ın duyacağı şekilde. ''Kadıncağız ne hale geldi, onu sakinleştireceğine ne kadar da kayıtsız duruyor. Hiç ama hiç hak etmiyor bu kadının merhametini.''
''Buna mı taktın şimdi de?''
''Elimde değil Kaan, sinirime dokunuyor.''
''Acaba ona olan duygularını bas
