“İyi akşamlar.” dedi kadın dik bir duruşla. “Ben Üsteğmen Hayal Erdem. Yusuf Sinan Üsteğmen ile görüşebilir miyim?”
Sesi tok, sert ve soğuktu. Her hecesinde bir emir havası vardı.
Bir an beynim dondu. Ne dedi az önce? Üsteğmen Hayal Erdem.
İçimde bir şeyler yerinden oynadı.
Resmen Yusuf Sinan ’ın eski sevgilisi kapımda, gece vakti, elinde çantasıyla dikiliyordu.
Kendimi toparlayıp, elim kapı kolundayken sesimi olabildiğince soğuk tuttum.
“Şu an müsait değil.”
Gözlerini kısmadan bana baktı, dudakları kımıldadı.
“Kendisiyle mutlaka görüşmem gerekiyor. Bir şey vermem lazım. Haber verirseniz sevinirim.”
“Bana verin. Ben veririm Yusuf Sinan’ a.” dedim hemen.
Ama belli ki kolay pes edecek biri değildi.
“Üzgünüm.” dedi kaşlarını kaldırarak, “Size teslim edemem.”
Bardağım taştı o an.
