“Sana söyledim. Bu adamın uzun zamandır ben peşindeyim.” dedi Yusuf Sinan, sesi buz gibi bir ciddiyetle. O tondaki soğukluk sanki mutfağın duvarlarına çarptı, sonra bana döndü.
Ben kollarımı göğsümde kavuşturdum, gözlerimi kısmıştım.
" Peşindeysen peşindesindir zaten. Hayal’ e mi ihtiyacın var? Ne verdiyse verdi. Gitsin artık."
Yusuf Sinan başını iki yana salladı, nefesini burnundan ağırca verdi.
" Sen ne sanıyorsun? Hayal tehdit alınca koşup bana mı geldi?"
Yüzümde alaycı bir gülümseme belirdi. Sanki kelimelerim onun damarına basmak için sıraya girmişti.
" Aynen öyle oldu işte. Sabahı bile bekleyememiş. Sana çok güveniyor belli ki. İnsan kötü zamanlarında hep güvendiği birine sığınmak ister."
Sustu. Kaşlarının arası derinleşti. O kısa sessizlikte mutfaktaki buzdolabının sesi bile y
