Hayal bir kez daha geldi. Öncekinden üç gün sonra.
Yusuf Sinan surat asmaktan hiç anlamıyor. Üç gecedir uzak duruyorum ama sanki farkında bile değil. Hep dalgın gibi zaten. Yemek yerken önüne zehir koysam göstere göstere onu bile yer. Yine de eline sağlık demek gibi şeylerden vazgeçmiyor. Bir de evden çıkarken sarılmaktan.
Hepsi kurulmuş kafasında çünkü. Görev olarak yapıyor. O yüzden de aksamıyor.
Belki de öyle olmalı, askerliğin kuralı gibi, rutinler bozulmaz.
Ama keşke biraz hissedebilseydim beni düşündüğünü.
Dün yine Hayal gidince açtım konuyu.
“Bu eve daha önce geldi. Belki burada yattınız. Görünce anılarınız depreşecek. Benim nasıl bunları düşünmememi beklersin?” dedim öfkeyle.
Çünkü bu ev yeni alınmadı. Hayal’ le sevgiliyken de vardı bu ev.
Bu duvarlar onun sesini duymuştur.
