Benim kocam kusursuz.
Ama beni de yoran şey bu kusursuzluk.
Eğer görev için şehir dışında değilse, her 24 saatlik nöbetim sonrası mutlaka beni yemeğe götürür. “Yorgunsun, evde yemek yapma.” der. Gülümser, ciddi bir yüz ifadesiyle, sanki bir görevi yerine getiriyormuş gibi. Aslında bu çok düşünceli bir davranış, bunu biliyorum. Ama bazen düşünüyorum da... Keşke bu kadar planlı değil de, biraz spontane olsa. Mesela ben eve geldiğimde o çoktan sofrayı hazırlamış olsa, ya da ansızın elimden tutup “hadi dışarı çıkıyoruz” dese. Belki o zaman kalbim bir anda yerinden fırlayacak kadar sevinirdi. Çünkü ben bir kadın olarak sürprizleri seviyorum.
Ama Yusuf Sinan’ da sürpriz yok. Her şey belli bir düzen içinde, askeri bir disiplinle ilerliyor.
Hatta bana her görevden dönüşünde sevdiğimi söylediği
