Kapı kapandığında içerideki hava daha da ağırlaştı sanki. Yanımda oturan iki asker sessizdi; yüzlerinde hiçbir duygu yoktu.
Camdan dışarı baktım, Ankara ’nın gri sokakları hızla geride kalırken içimdeki sıkıntı göğsüme oturdu. Sessizliği dayanılmaz hale getiren şey, Yusuf Sinan’ ın hiçbir şey söylememesiydi. Bir açıklama, bir cümle… En azından “Korkma” bile demez miydi?
"Bir sorun mu var?" diye sormuştum daha kapıdan çıkarken, ama cevap vermemişti. Şimdi sırtını izlerken o sessizliği tekrar tekrar yaşıyordum.
Bir açıklama yapacak. Birazdan döner ve bakar. Sadece şimdi konuşamıyor…
diye kendimi avutmaya çalışıyordum ama o hiç dönmedi.
Askeriyeye girişimiz beni daha da tedirgin etti. Nizamiyeden geçerken herkes Yusuf Sinan’ a selam veriyordu. O ise hiçbir mimik göstermeden karşılık veri
