Yusuf Sinan sonunda kapıdan içeri girdiğinde kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Onu görür görmez içimdeki bütün o birikmiş korku, gerilim, özlem kabardı. Sarılıp ağlamak istedim. “Yanındayım” demesini, bana dokunmasını, gözlerime bakıp “Halledeceğim.” demesini istedim.
Ama yapmadım.
Kendimi tuttum.
Ben, suçlanan bendim. İftiraya uğrayan bendim. Saatlerce o soğuk odada tek başıma bekleyen yine bendim. O yüzden duvarımı indirmedim.
Yusuf Sinan kapıyı iyice kapatıp karşıma geçti. Bakışları yumuşacıktı ama ben nefesimi bile ona sertleşmemek için tutuyordum. Önce anlamam lazımdı.
“Nasılsın?” diye sordu.
O an bakışlarımı kaçırdım. İçimdeki öfke, kırgınlık ve incinmişlik birbirine dolandı.
“Sence nasıl olabilirim?” dedim derin bir nefes çekerek. “Bilgi sızdırmakla suçlanıyorum Yusuf Sinan
