*Yazardan...*
Gece yerini yavaş yavaş gün ışığına bıraktığında, Efe'nin uykusundan sıyrılmasına bir şey neden olmuştu.
Bir ses... Hayır, hayır. Sesten ziyade bir telefon titreşimi.
Uyku ile uyanıklık arasındaki o tatlı evreden kurtuldu ve yan tarafına dönüp Mila'nın güzel yüzüne baktı.
Telefonun sesini unutmuştu.
Kızın gevşemiş ve dinlenmiş görünen yüzü gülümsemesine neden oldu.
Hemen bir kaç santim ilerisinde uyuması da, onu mutlu etmişti.
Kimine göre biri erkek biri kız, iki yakın arkadaşın aynı yatakta uyuması ahlaksızlık olabilirdi. Ancak Efe'ye göre hiçte öyle değildi. Mila ile uyandığı sabahlarda içinde tarif edilemez bir mutluluk buluyordu. O insanların düşündüğü gibi düşünmüyordu çünkü Efe asla Mila'ya zarar verecek, incitecek bir şey yapmazdı. Bunu ona yapacak dünyada
