Sabah okula gitmek için kapının önünde Efe'yi veya Göktürk'ü beklerken sıkıntıyla derin bir nefes aldım.
Beş dakika daha bekledikten sonra telefonumu çıkardım ve soğuktan uyuşmuş parmaklarımı hissetmeyerek ekrandaki Efe'nin numarasına dokundum.
Tam arkamdan duyduğum tanıdık melodi ile yüreğim ağzıma geldi.
"Efe?" dedim arkamı dönerek.
"Çok bekledin mi?" Hala çalan telefonundaki aramamı kapattı ve beni kolunun altına aldı, "Uyuyakalmışım."
"Çok beklemedim de... Göktürk de gelmedi, merak ettim."
Yürümeye başladı. Evden uzaklaşınca burnunu saçlarıma dayadı ve boğuk çıkan sesiyle konuşmaya başladı.
"Akşam sizi eve bıraktıktan sonra içmeye devam ettik. Sabaha karşı geçtik eve. Sızmıştır muhtemelen."
Yüzüne baktım.
"Sabaha karşı mı? Ne yaptınız onca saat dışarıda ya?" Damarlarıma
