"Eski ve yırtık ve solgun ve durgun,
Ama... Duvarımda bak atamam,
Sevdalı resimleri.
Ah, zamansız eridik,
Tükendik,
Böyle apansız kimlere yenildik,
Ve eskidik?"
Odamda başucumdaki duvarı kaplayan resimlerimizi tek tek söküp temizledikten sonra çekilme tarihlerine göre yeniden yerlerine yapıştırmaya başlamıştım.
"Oğlum?" Şarkının yavaşladığı yerde annemin sesini duydum ve kulağımdaki kulaklığı çıkardım.
"Efendim, anne?"
"Ne yapıyorsun, bebeğim?"
"Mila'yla olan resimlerimizi düzenliyorum. Her geldiğinde çok dağınık durduğunu söylüyordu, yeniden geldiğinde mutlu olsun." Gülümsedim.
Birkaç adım yanıma yaklaştı ve elini omzuma koydu.
"İyi misin?"
"Fazlasıyla iyiyim anne." Annem hafifçe tek kaşını kaldırdı, "Mila günden güne iyileşiyor. Nasıl kötü olabilirim?"
"Peki
