KARDELEN
Selim ile vedalaşıp içeriye girdiğimde her şey süt liman görünüyordu. Evdeki hava şaşırtıcı derecede sakin görünüyordu. Yine de, bu tür sessizliklerin çoğunlukla bir fırtına öncesi durgunluk olduğunu biliyordum. Ortada sorun olacak bir durum yok gibiydi. Amcam koltuğa yayılmış, televizyonun sesine kayıtsız, elindeki telefonla uğraşıyor, yengem ise rahat bir şekilde çayını yudumluyordu.
“İyi akşamlar,” dedim tereddütle, koltuklardan birine oturarak. Önce bir durum analizi yapmalıydım, zira üstümü değiştirmek için odama gitmek şu anda gereğinden fazla dikkat çekici olabilirdi. Kızları, amcama söylediğim için biraz suçluluk hissediyordum ama olan olmuştu.
“Hoş geldin,” dedi yengem. “Akşamın nasıl geçti?”
“Güzeldi. Yemek yedik, film izledik,” diye yanıtladım. Gerçek detayları ken
