Gece, sıcak bir yaz sıcağı kara bir sis gibi çökmüştü üzerlerine. Kartal, saatin dolmasını bekliyordu. Koltukta yorgunluktan sızmış, bitkin insanlara baktı: Taner’le Demet yan yana, el eleydiler; Sabahat ise tekli koltukta uyuyordu. Uyku, kısa süreliğine de olsa onları dertlerinden uzaklaştırmıştı.
Dama çıktığında Sibel’i öylece yere oturmuş, donuk gözlerini boşluğa dikmiş halde buldu. Kendisinin farkında bile değildi.
“Git uyu,” dedi Kartal usulca.
Sibel başını hafifçe kaldırdı yutkunup
“Küçükken hep aynı yatakta uyurduk, biliyor musun? Aynı odada iki yatak vardı ama biz ablamla hep tek bir yatakta uyurduk. Birbirimizden ayrılamıyorduk. Aynı şeyleri yer, bir örnek giyinirdik. Bunu sevdiğimiz için yapıyorduk… ta ki benim hastalığım ortaya çıkana kadar. Çocukken aramızda kimsenin kırama
