Güneş, karakolun üzerinde yavaş yavaş yükseliyordu. Sabahın sessizliği, önceki gece yaşadığım tüm karmaşayı ve Aras’la kurduğumuz sessiz ama yoğun bağı aklıma getiriyordu. Yorgundum, bitkindim, ama kalbimde bir çarpıntı vardı—sanki onun bakışları hâlâ gözlerimdeydi.
Çadırdan dışarı adım attığımda, toprak rüzgârın etkisiyle hafifçe savruluyor, yapraklar birbirine sürtünüyordu. Her adımımda, Aras’ın gözlerini aradım. Ve işte oradaydı; her zamanki dimdik duruşuyla, sert ve gözleri dikkatli. Onun varlığı bana hem güven hem de tarifsiz bir heyecan veriyordu.
O gün, yeni bir görevimiz vardı: sahada yaralıları tahliye etmek ve kritik malzemeleri güvenli bir noktaya taşımak. Ben, her zamanki gibi ekipteydim ama içimdeki duygular bana ihanet ediyordu. Her hamlemde onu hissediyor, her bakışında ka
