Gece hâlâ karanlıktı ama taşlı patikanın sonundaki küçük orman açıklığı, sanki bir güven alanı gibi görünüyordu. Aras yanımda, gözleri dikkatle etrafı tarıyor, silahı hazır bir şekilde bekliyordu. Genç adam ise birkaç adım geride duruyor, gözlerinde hem kıskançlık hem de endişe vardı.
— Burası güvenli, dedi genç adam. Ama sessiz olun; düşmanlar hâlâ yakın olabilir.
Kalbim göğsümden fırlayacak gibi atıyordu. Ay ışığı, yaprakların arasından süzülüyor ve bize küçük bir ışık hüzmesi sunuyordu. Derin bir nefes aldım, Aras’ın koluna sıkıca tutundum. Onun varlığı bana hem güven hem de bir sıcaklık veriyordu, ama genç adamın bakışlarını hissetmek, içimde garip bir çelişki yaratıyordu.
— İyi misin? diye sordu Aras. Sesi hem koruyucu hem de hafifçe kıskançtı; genç adamın varlığını fark etmişti.
