Ahmet ve adamları beni bıraktıktan sonra omuzlarıma yüklenen büyük yükle okulun içinde ilerliyorum. Göz ucuyla saate bakıp ikinci dersin sonuna yetiştiğimi fark ediyorum. Bugün için planlarım hiç de böyle değildi ama en azından suratım dağılmadan okula gelebildiğim için mutluyum. Ya da mutlu olmalıyım. Sanırım?
Merdivenleri hızlı hızlı çıkıp Gece'nin sınıfının önünde beklemeye başlıyorum. Kendimi boş vermeliyim. Onu düşünmeli, onun iyiliği için uğraşmalıyım. Gece şu an büyük ihtimalle acı çekiyordur. Bana âşık olmanın, babasıyla arasını bozmaması gerekir. Belki bu bir iş olmasaydı ve ben de normal bir genç olarak yaşıyor olsaydım, ailesiyle herhangi bir sorun yaşamadan birlikte olabilirdik ama şimdi o sevdiği iki insan arasında bocalamak, acı çekmek ve birimizi kendi isteğiyle bırakmak zo
