Gece
Eve döndükten sonra bir süre öylece yatağıma uzanıp müzik dinliyorum. Babamı düşünüyorum, Çağan'ı düşünüyorum. Onların arasında kalmak gibi bir şey mümkün mü? Oysa benim için ne kadar farklılar! Babam her şeyim. Annem, ablam, ağabeyim, küçücük ailemin tek üyesi… Kahramanım!
Peki ya Çağan... O ne ifade ediyor benim için? Sevgi olduğunu hissediyorum. Onun yanında beni saran huzuru, sesini duyduğumda tattığım mutluluğu, kokusuyla yeniden kendimi buluşumu, gözlerine baktığımda eriyişimi başka ne ifade edebilir ki?
Seviyorum onu ben! Nedeni, nasılı olmadan seviyorum. Anlamı, mantığı, zamanı, mekânı tanımadan… Sadece o olduğu için onu seviyorum. Her şeyiyle... Yalanlarını bile benimsetti bana zamanla. Aklımın bir köşesine sinmiş, mumlarının sönmesini bekleyen yalanlarını bile kabullen
