Gece
Ona sıkıca tutunmuş, dakikaları sayarken Çağan saçlarımı okşuyor. Anlayışlı olması ve sessizliği, beklemediğim bir şeymiş gibi hissettiriyor. Şimdiye kadar bana sorular sorması, sinirlenmesi, kendini kaybetmesi gerekmez miydi? Gecenin bir vakti habersizce çıkıp gelmem ya da ağlayarak boynuna atlamam, onu meraklandırmıyor mu?
''Çağan...''
''Uyumuyor muydun küçüğüm?'' diyor kısık bir sesle.
Başımı iki yana sallayıp elini sıkıyorum. Nereden başlamalıyım bu konu hakkında konuşmaya? Ona ne sormalıyım?
Çağan, babam senin benim için doğru insan olmadığını düşünüyor. Seninle ilgili yanlış bir şeyler olduğunu öğrenmiş olabilir. Bunu kabul etmek istemiyorum ama içimde bir ses var, korkunç bir ses, onun haklı olabileceğini söylüyor. Bana söylediğin yalanlar… Onlar neydi? Ne saklıyorsun?
Be
