Elim değil, içim acıyordu çünkü. Ben ellerimi ona daha önce sarmış olsam, şu an birilerinin beni ona kurşunla mühürlemesine gerek kalmazdı elbette.
Aniden çığlık sesleri yükseldiğinde bu sefer bana ait değildi. Mihri avazı çıktığı kadar abisinin ismini bağırıyordu; hayattaki tek varlığını yanına çağırıyordu. Aslında böylece ölümü çağırdığından habersizdi.
Gözlerim dehşet içinde aralandı ve bakışları merdivenlere doğru kayan kumral adama baktım. Silahın üzerindeki parmaklarını sıkılaştırdı ve bakışlarını tekrar bana çevirdi.
"Biri daha mı var?"diye sordu, şaşkın ve alaycı şekilde. Sanırım Alparslan Mihri'ye zarar gelmesin diye herkesten uzak bir yerde tutuyordu. Şimdi aklımdaki sorular teker teker cevaplanıyordu ama artık çok geçti.
Üzerimdeki Alparslan'ı unuttum ve başımı hızla iki ya
