36 dakikalık yolun ardından sonunda özel bir kliniğin önünde duymuştuk. Şimdi Senan'ı anlayabiliyordum. Alparslan devlet hastanesine götürülecek bir adam değildi ve muhtemelen onlar kendi adaletlerini kendileri sağlamak adına, polisi karıştırmaktan yana değillerdi.
Hâlâ hangi şehirde olduğumuzu çözebilmiş değildim. Etraf da bana hiç tanıdık değildi. Kendimi başka bir ülkeye ışınlanmış gibi hissediyordum. Minibüsden indiğim anda arkadaki arabaya doğru koştum. Üç kişi Alparslan'ı getirilen sedyenin üzerine yüz üstü şekilde bıraktığında, nefesimi tutmuş Alparslan'a bakıyordum.
Sedye hareket ederken, parmaklarımı boynuna koydum ve nabzını ölçtüm. Yavaştı. Çok yavaş atıyordu koca kalbi.
"Arven," diyen Senan'a hiç bakmadan, sağ elimle ağzımı kapattım ve sessizce göz yaşları akıttım. Alparsla
