Alp
Sabah gözlerimi açtığımda Gülçin yanımda yoktu. İçime öyle bir korku düştü ki ne yapacağımı bilemedim. Kalkıp giyindim ve evde onu aramaya koyuldum. Evin hiçbir odasında yoktu. Bu beni daha da korkutmuştu ki balkon kapısının açık olduğunu fark ettim. Hemen oraya koştum, balkondaydı. Onu orada bulmak hazine bulmaktan daha değerliydi benim için.
“Günaydın” dedim vereceği cevaptan korkarak. Hırkasına sarınmış, bacaklarını karnına çekmiş koltukta oturuyordu
“Günaydın” dedi yüzüme bakarak. Hafif bir gülümseme vardı yüzünde. Nefesim az da olsa rahatlamıştı.
“Erken mi kalktın?” diye konuşmaya devam ettim
“Fazla olmadı kalkalı, kahve içer misin?” deyince biraz daha rahatladım.
“Olur, ben alırım” dedim ve mutfağa gidip kendime kahve aldım. Sonra da balkona dönüp yanına oturdum. İkimiz de
