Silah sesleri limanın demir gövdesinde yankılanıyordu. Kurşunların metale çarpma sesi, insanların bağırışları, denizin arka plandaki uğultusu… her şey birbirine karışmıştı. Ama bu kaosun içinde benim zihnim tuhaf bir şekilde sakindi. Bu tür anlarda insanın içgüdüsü ya paniğe kapılır ya da tamamen keskinleşir. Benimki ikinci türdendi. Yıllardır bu dünyada yaşamanın bedeli buydu. Artık tehlike beni yavaşlatmıyordu, hızlandırıyordu. Bir konteynerin kenarına yaslanıp kısa bir an etrafı taradım. Adamlarım pozisyon almıştı. Murat sol tarafta üç kişiyle ilerliyordu. Karşı tarafta Demir’in adamları dağılmıştı ama geri çekilmiyorlardı. Bu iyi bir işaretti değildi çünkü geri çekilmeyen adam genelde bir şey bekliyordur. Ve ben Baran’ın sadece gelip birkaç kurşun sıktırıp geri dönmeyecek kadar zeki ol
