Gece yarısını geçmişti. Şehrin ışıkları yukarıdan bakıldığında sakin görünür ama ben bilirim; o ışıkların altında herkes bir şey saklar. Kimi korkusunu, kimi ihanetini, kimi hırsını. Benim sakladığım şey ise zayıflık değil… sorumluluk. Çalışma odamdaki büyük camın önünde dururken elimdeki viskiyi yavaşça çevirdim. Buzlar eriyor, camın iç yüzeyinde ince çizgiler bırakıyordu. Tıpkı bu şehir gibi. Dışarıdan sağlam, içeriden çatlak.
Ela yukarıda uyuyor. En azından uyuduğunu umuyorum. Son günlerde gözlerindeki o uykusuz gölgeleri fark etmemek mümkün değil. Benim dünyama adım attığından beri omuzlarına görünmeyen bir yük bindi. O yükü ben koydum. İtiraf etmek zor değil. Ama pişman mıyım? Hayır. Çünkü onu bu dünyanın dışında bırakmak artık mümkün değildi. Demir nefes aldığı sürece hiçbir şey tam
