Sabahın erken saatlerinde uyandım. Gözlerimi açtığımda odanın içi gri bir aydınlıktı; güneş henüz tam doğmamış, perde aralarından süzülen solgun ışık duvarlara puslu bir gölge bırakmıştı. Kaya yanımda değildi. Yatağın diğer tarafı soğumuştu. Bu artık şaşırtıcı değildi ama içimde bıraktığı boşluk her defasında farklı bir yerime dokunuyordu. Elimi yastığına koydum, sanki hâlâ oradaymış gibi. Değildi. Derin bir nefes alıp doğruldum.
Ev sessizdi ama o sessizliğin altında hep bir hareket olurdu. Koridorun sonundaki merdivenlerden aşağı indiğimde mutfaktan gelen hafif bir konuşma sesi duydum. Hizmetlilerden biri fısıltıyla telefonla konuşuyordu, beni görünce irkildi. Bu evde herkes temkinliydi. Ben de öyle olmayı öğreniyordum.
Kahvemi alıp salona geçtim. Camın önünde dururken bahçede iki yeni
