Kaya’dan
Sabahın ilk ışıkları camdan içeri sızarken uyanmıştım ama yataktan kalkmamıştım. Tavanı izliyordum. Bu benim için nadir bir şeydir. Genelde uyandığım an hareket ederim. Plan yaparım, telefonlara bakarım, insanları yönlendiririm. Ama bugün farklıydı. Dün olanları düşünüyordum. Ela’nın o kadını eve alması, onunla konuşması, sonra bana gelip hiçbir şeyi saklamadan anlatması…
Ve en önemlisi bana bir çözüm sunması.
Bu dünyada insanlar ikiye ayrılır; sorun çıkaranlar ve sorun çözenler. Ela ikinci gruptaydı. Ama benim dünyamda o gruptan çok az insan hayatta kalır. Çünkü çözüm üretmek demek sorumluluk almak demektir. Sorumluluk demek hedef olmak demektir.
Yavaşça başımı yana çevirdim. Ela yanımda uyuyordu. Saçları yastığın üzerine dağılmıştı. Nefesi sakindi. Dün gece konuşmadan uyuyak
