Araba şehrin içinden ağır ağır ilerlerken camdan dışarı bakıyordum. İnsanlar sabah telaşıyla sokaklarda yürüyordu. Kafelerinde oturanlar, işe yetişmeye çalışanlar, otobüs duraklarında bekleyenler… Onlar için sıradan bir gündü. Ama benim için değil. Bu şehirde bazı günler vardır; görünüşte normal başlar ama akşamına dengeler değişir. Bugün o günlerden biriydi.
Baran Karaca.
Bu ismi yıllardır duymuyordum. Sessiz kalmıştı. Kaybolmuştu. Herkes onun ya öldüğünü ya da şehirden tamamen çekildiğini düşünüyordu. Ama mafya dünyasında bir adam sessizleşiyorsa iki sebebi olur; ya güçsüzdür ya da güç topluyordur.
Baran ikinci türdendi.
Ama benim evime gitmesi… benim karımla konuşması…
Bu aptallık değil. Bu meydan okumadır.
Arabada sessizlik vardı. Murat önümdeki koltukta oturuyordu ama benim konu
