Adada yaşadığım ev, tatlı bir yokuşun sonunda bulunan bir sitenin içinde yer alıyordu. Her sabah o yokuşu inip, her akşam eve vamak için tırmanmak; eve giden güzergahta edindiğim dostlarla sohbet etmek, birbirleriyle olan tatlı atışmalara şahit olmak artık neredeyse kendimce belirlediğim yakın geleceğimin birer parçasıydı. Öyle ki zaman zaman bu rutinin bir ömür süreceğini düşünür, burada yaşamayı, bu adanın bir ferdi olmayı bu kadar çabuk benimsediğim için kendime şaşırırdım. Şimdi belki de son adımlarımı atıyordum bu yokuşta. Son kez el sallayıp hal hatır soruyordum. Belki de bizi birbirimize yakıştırıp utandıran iltifatlarla laf atanları son görüşümdü.
Eleni'nin meyhanesine son akşam yemeğimizi yemeye giderken onları arkamda bırakacak olmanın hüznü ile gülümsüyordum yüzlerine. Efe bu h
