TUANA KARACA/İSTANBUL.
Lâl.
Dilimin uyuştuğu, kelimelerin dudaklarımın arasından çıkmasına izin verilmediği durum.
Konuşamamak. Tepki verememek. Kirpiklerinin bile kırpılmaması.
Şu an tam da bu durumdaydım.
Beyaz araba iyiliğin içindeki kötülükmüş gibi gecenin siyahında akıp gidiyordu ama sanki akıp giden şey benim ömrümdeki dakikalarmış gibi hissediyordum. Yanımdaki iki koruma hâlâ aynı ifadeyle önlerine bakıyor, öndeki sürücü koltuğunda oturan Burçin az önce dediklerini sindirmem için bekliyordu.
Sindiremiyordum. Aklım bu aldıklarını hazmedemiyordu. Bu kızın annemle ne alâkası vardı? Daha neler biliyordu benimle alâkalı benim bilmediğim? Neler öğrenecektim daha? Kaç kez daha lâl olacaktım?
Ölüme gidiyormuş gibi hissediyordum. Sanki bu beyaz araba, beni içine alan bu beyaz araba, m
