İKİ HAFTA SONRA/TUANA KARACA/ İSTANBUL. Yüzleşmek, şu hayatta en nefret ettiğim şeylerden sadece biriydi. Bir şeylerle yüzleşmeyi becerememiştim hiç bir zaman. Duygularıma hakim olmak benlik bir olay değildi. Ben mutluluğumu da üzüntümü de hep zirvelerde yaşar, ruhumu ona göre yıpratırdım. Ancak şimdi, tam da şu anda yaklaşık bir aydır kaçtığım yüzleşmeyle karşılaşmak için duruyordum. Dört senedir yuvam bildiğim evden uzakta geçirdiğim yirmi beş günün ardından yine bu evin önündeydim ve evimin ışıkları yanıyordu ancak bu sefer ben evde değildim. Evimin ışıkları yanıyordu ve ben bu evden atılmışım gibi hissediyordum. Halbuki kendim gitmiştim. Üç haftadır Çanakkale'de Ateş Karabulut'a ait olan otelde kalırken sadece bir ziyaretçim olmuştu. Övünç Vefakâroğlu. Ve o da hayatımdan tamamen

