“Gerçekten dağınıksın.” Onunla konuştuğum için toplamadığım mutfak tezgâhına çatık kaşlarla bakıyordu. Dikkatim dağıldığı için unutmuşsam ne olmuş yani?
“Kekin pişmesini seyrediyordum, piştikten sonra toplayacaktım.”
Gözleri inanmadığını belirtircesine bana yandan bir bakış atarken göz devirip nemli saçlarımı örmeyi bitirdim ve sırtıma bıraktım. “İşin kolaylaşır, bak bütün malzemeler önünde ne güzel.”
Pis çırpacağı ve karıştırma kabını evyenin içinden alıp makineye yerleştirdiğinde mükemmel bir ev adamı olabileceğini düşünüyordum. Ben yan gelip yatarken o çok güzel iş yapabilirdi. Tabii gerçek hayatta mafya olmasaydı bu hayalin gerçekleşme olasılığı daha yüksek olabilirdi. Şimdi onu mutfakta dolaşırken izlemek bile yarın için bir teselliydi çünkü yarın sabah gidecekti. Onunla geleceği
