****
Gecenin kör karanlığından daha da karanlık iç dünyamla baş başa kalmaya vücudum daha fazla dayanamayıp mavi yatak örtüsünü açarak yatağın içerisinde bir solucan gibi kıvrıldım. Zihnim düşüncelerimin çarpışmasından yorulmuş; artık istirahat sinyalleri verirken göz kapaklarım çoktan uykuya esir düşmüştü. Uyku ne güzel bir eylemdi. En derinine dalmak istiyordum, dalmıştım. Tam rüyalar aleminde devleri yeniyorken vücudumun bacak kısmında beliren bir ağırlıkla uyandım. Bembeyaz bir şey bacaklarımın üzerini kendine mesken etmişti. Korkunun verdiği refleksle:
''Allah, bu da ne? Ruhaniler geldi.'' diye bağırarak bacağımdaki beyaz nesneye bir tekme attım.
''Miyav!''
''A! Kediymiş.'' Sesimi duyan Necdet Amca:
''Oğlum neler oluyor bu saatte?'' dedi. Bir yandan Necdet Amca bir yandan Ahmet,
