"Tamam! Tamam... Yeter! Lütfen sus!"
Karnıma giren kramplardan zar zor konuşuyordum. Benim bu halime gülerken, sessizce bekledi. Gözlerimden akan yaşları elimin tersiyle sildim. Resmen gülmekten ağlamıştım! Eh, bu günlerde gelirmiş demek ki.
Bir yudum su aldım.
"İnanamıyorum sana ya. Gerçekten! Şu halime bak!"
Yiğit'in anlattığı lise mezuniyeti anısı beni süründürmüştü.
"Böyle gülüyorsun ama gerçekten çok korkunçtu!"
"Lisedeyken salak olabiliyoruz bazen. Sıkma canını."
"Sağ ol ya! Salak demek?"
"Yapma, Yiğit. İçip içip mezarlığa gitmek, dahası ufacık bir çukura düşüp, mezara girdim diye zırıl zırıl ağlamak... Bence birazcık salaklık sayılabilir."
"Birazcık mı? Bu sefer de nezaketin için teşekkür ederim."
"Allah'ın sopası yok. Mezarlıklar, siz içip içip serserilik yapın diye değil
