Pamir kapının önünde, artık ev olmaktan uzak dağınıklığa bakarken dizlerinin yere çökmek için derince bir istek duyduğunu fark etti. Sanki o dağınıklık adama ait değilmiş gibi yabancı adımlarla önce dağılan kitaplığın önüne geldi. Bazı raflar kırılmış, birkaç parça ufalanmıştı. Ama Melek'in halinin yanında bunların kayıp olmadığının farkındaydı. Genç kızın, adama okuduğu, daha sonra okuyacağına söz verdiği her kitap arkada bırakılmıştı. Pamir gibi ortalığa saçılmış, geride bırakılan olmanın iklimini sayfalarına dağlamışlardı.
Pamir, bundan daha fazlasını hak ettiğini biliyordu. Kızın sessizliği, tüm zarafetini onu terk ederken bile üzerinden çıkarmayaşı, kanatları kırılırken bile yüzündeki aynı mahzun ifadesi adamın kaburgalarında kara dövmeler gibi ışıldamaya başlamıştı.
Pamir, genç kı
