Melek beraber geçtikleri bu eşiğin ikisi içinde son sınır olduğuna kendini inandırdığından birkaç gündür, aslında iki haftadır her gün, yüzünde daimi bir gülümsemeyle geziyordu. Adamın küçük huysuzluklarına, küçük bir oğlan çocuğu gibi mızmızlanmalarına neredeyse gövdesinde çiçekler açarak karşılık veriyordu. Camdan dışarıyı izlerken kollarını gövdesinde birleştirip, havada salınan güneş ışıklarını izlemeyi sürdürdü. Birkaç saniye sonra adamın arkasından gelen adım seslerini fark edince arkasına dönmeden gülümsemeye devam etti. Pamir, ellerini kızın beline dolayıp kendine yasladı. Melek'in üzerinde genç adamın uzun tişörtlerinden biri vardı ve Pamir'in kollarını ona dolmasıyla birkaç santimetre yukarıya çıkmıştı.
"Günaydın." Deyip kızın boynuna bir insanı öylece ölmeye ikna edebilecek bi
