"Defne, kendine gel aşkım, hadi. Çok özür dilerim. İsteyerek olmadı. Beni bırakma, aç gözlerini."
Çok net duyuyordum, tepki veremiyordum. Gözlerimi açacak kadar da dermanım yoktu, bırak, biraz huzur içinde öleyim. Ölürken bırak beni en azından. Bir erkeği sırf o beni istedi diye istemediğim için yirmi üç kez kemerlenmiştim. Kasaplarda et dövmek gibi bir şeydi. Zaman zaman annem beni gönderirdi et almak için. Kasapta ağır metal bir aparatla etleri yumuşatmak için Hilmi abi vururdu böyle. Ben de yumuşamış mıydım? Etin hissettiği bu olsa da ben neden biraz bile yumuşamış gibi hissetmiyordum? Kaskatı bedenime en asgari seviyede çalışması için komut verdim. Canımı artık yakmaması için akciğerlerim bile çok seyrek nefes alıyordu. Öyle eğittim, her nefes alışımda acıyordu.
Geçenlerde üç ay oldu
