Buradayım. Burada. Hayaller sadece görülmeyenler miydi? Duyulduğunda gerçek oluyorlardı değil mi? Dönüp bakarsam da orada olacak mısın? Tek yolu var öğrenmenin. Dönmek...
Döner dönmez yanına gittim. İtin boku Defne'ye dokunmuştu. Saçının bir teline bile zarar gelmesine göz yumamazken ben, o şerefsizin dölü yüzüne vurmuştu. Çok güzel olan yüzüne.
Kızmak istiyordum. Bağırmak da istiyordum. Bana güvenmeyip de ben olmadığımda bunu yaptığı için çok ağlamak istiyordum; ama Defne her şeyi anlatırken, bıcır bıcır susmadan konuşurken sadece izleyebiliyordum onu. Gözleri bana takıldığı zamanlar keşke hep takılı kalsa diye düşünerek sadece izlemek düşüyordu payıma.
Hissettiklerim acıma olmalıydı değil mi? Üç gündür tanıdığım bir kadına yaşadığı bok gibi beş ayı atlatmasına yardım ederken duyduğum
