Ateş'in öfke dolu gözlerine bakmayı sürdürürken Elif ne olduğunu anlamak adına arkasına dönmüştü. Kuzeninin – daha doğrusu ağabeyinin o denli öfke dolu gözleri ile karşılaştığında ne yapacağını bilmez bir şekilde bana bakıyordu.
Peki, ben ne yapacaktım?
Ateş'i sakinleştirmek adına Elif'e mi bağırıp, çağıracaktım? Kendimden yaşça küçük, ergenliğin ve yaşamın en güzel zaman diliminde âşık olmuş olan bir kıza bağırmak doğru değildi. Sonuçta bende o yaşlardan geçmiştim ve yolda gördüğüm, kendimden yaşça büyük olan adamlara bile ağzımın suyunu akıtarak bakmışlığım olmuştu.
Elif'i korumak isteyerek Ateş'le mi kavga edecektim? Henüz aramız yeni yeni düzelirken, mutlu olduğum ve sevdiğim adamı küçük bir kız çocuğu için kıracak olmam ya da kavga edecek olmamız da saçmaydı. Ateş liseden beri beni
