Her insanın hikâyesi bir
başkasınınkiyle birlikte örülüyordu.*
Tuna ve Simge birbirlerine tonlarca laf sokmalarla dolu kapı ağzından kovulduktan sonra evin içindeki sessizlik kalbimizi doldurmaya başlamıştı. Ateş televizyondan rastgele bir şarkı açıp ailelerimizin evimize geleceği saati beklemeye başlamışken tekli koltuğa yattığımda ikimizin de pijamalı olduğunu fark etmiştim.
‘’Sence pijamalarımızı değiştirmeli miyiz?’’ dedim telefonumu sehpanın üstüne koyarak.
‘’Annelerimiz kraliyet ailesinin önüne çıkıyormuş gibi süsleneceğini biliyorsun değil mi?’’
‘’En azından eşofman takımı falan mı giyinsek…’’ dedim iç çekerek. Ateş oturduğu yerden kalkıp beni kucağına aldığında ufak çaplı bir çığlık odayı kapladığında evin içindeki sessizliğe asla alışamayacağımızı fark etmiştik. ‘’Seni
