KUMRU
İnsan, acılarını, hüzünlerini, kalp kırıklarını bir bavula koyup gider mi? Ben gidiyorum işte. Bir zamanlar en sevdiğim şehir, şimdi bana en büyük acıları hatırlatan bir hapishaneye dönmüştü.
Yalnızlığıma attığım her adımda, belki bir umut olur, belki unuturum onu diye düşündüm. Onu unutmak imkansız da olsa, unutmak için elimden gelen her şeyi yapacağım. Unutmak değil, belki de bu acıyla yaşamayı öğrenmekti amacım.
Bugün Ordu’da havalar bozuk, yağdım yağacağım diyor. Aslında hiç sevmem bozuk havaları. Ama bugün derdime ortak gibi. Sanki gökyüzü bile arkamdan ağlamak istiyor, içimdeki fırtınanın bir yansıması gibiydi. Ama ben ağlamayacaktım. Yeni hayatıma gülerek başlayacağım. Maskemi takıp, dünyaya mutlu Kumru rolünü oynayacağım.
Tüm hazırlıkları tamamlayıp, odama son bir kez ved
